Βιογραφία

Ο Χάρης Βογιατζής, με οικογενειακή καταγωγή από τη Λίμνη της Εύβοιας, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924 και ξεκίνησε την καλλιτεχνική του διαμόρφωση μέσα στις δύσκολες συνθήκες της Κατοχής, όταν εισήχθη στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών το 1942. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, είχε την τύχη να μαθητεύσει στο εργαστήριο του Κωνσταντίνου Παρθένη έως την αποφοίτησή του το 1947, λαμβάνοντας μάλιστα διακρίσεις όπως το πρώτο βραβείο προσωπογραφίας. Η επιρροή του Παρθένη υπήρξε καθοριστική για τον Βογιατζή, όχι τόσο ως προς την τεχνοτροπική μίμηση, όσο ως προς την πνευματική στάση απέναντι στη ζωγραφική και την αναζήτηση της εσωτερικής δομής της σύνθεσης.

Η αποφασιστική καμπή στην καριέρα του ήρθε το 1954, όταν με κρατική υποτροφία του Ι.Κ.Υ. εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι, το οποίο αποτέλεσε το κέντρο της δραστηριότητάς του για το υπόλοιπο της ζωής του. Στη γαλλική πρωτεύουσα εμπλούτισε τις τεχνικές του γνώσεις σπουδάζοντας νωπογραφία στην École Nationale Supérieure des Beaux-Arts και διακόσμηση στην École des Métiers d'Arts κοντά στον καθηγητή J. Auzame. Η εξειδίκευση στη νωπογραφία επηρέασε βαθιά τη μετέπειτα ζωγραφική του πορεία, οδηγώντας τον στη χρήση της σπάτουλας και στη δημιουργία έργων που χαρακτηρίζονται από έντονη υλικότητα και αρχιτεκτονική δομή.

Μέσα από τη μαθητεία του και τις νέες εμπειρίες, ο Βογιατζής ανέπτυξε ένα προσωπικό εικαστικό ιδίωμα που ισορροπούσε ανάμεσα στην αφαίρεση και την παραστατικότητα, περνώντας από τον εξπρεσιονισμό και τα διδάγματα του Σεζάν σε μια πιο ελεύθερη και τολμηρή γραφή. Κεντρικός άξονας της θεματολογίας του παρέμεινε το ελληνικό τοπίο, τα βράχια και το φως του Αιγαίου, τα οποία απέδιδε όχι με τουριστική διάθεση, αλλά αναζητώντας την «αισθητή γεωμετρία» και τη δομική ανασύνθεση του χώρου. Όπως παρατήρησαν κριτικοί της εποχής, όπως ο Waldemar George, το χρώμα στα έργα του συχνά ξεχείλιζε από τα όρια της φόρμας, ενώ η ζωγραφική του διατηρούσε την ορμή ενός πρωταρχικού χάους οργανωμένου με φρόνηση.

Η καλλιτεχνική του παρουσία στο εξωτερικό υπήρξε έντονη και διαρκής, με σημαντικότερο σταθμό την αποκλειστική του συνεργασία με την γκαλερί «Mouradian-Vallotton» από το 1957 έως το 1974. Στον χώρο αυτό, τα έργα του εκτίθεντο δίπλα σε δημιουργίες κορυφαίων καλλιτεχνών της μοντέρνας τέχνης, όπως οι Σεζάν, Μοντιλιάνι, Μαξ Ερνστ και Ντεραίν. Παράλληλα, πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις σε σημαντικούς χώρους, όπως η Galerie Coard στο Παρίσι και η αίθουσα «Νόικελν» στο Βερολίνο κατόπιν πρόσκλησης του γερμανικού υπουργείου Πολιτισμού, ενώ συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις σε πόλεις όπως οι Βρυξέλλες και η Στοκχόλμη. Στην Ελλάδα, παρουσίασε τη δουλειά του σε αίθουσες όπως η «Αρχιτεκτονική» το 1962 και η Γκαλερί «Ώρα» το 1975 και το 1980.

Πέρα από τη ζωγραφική καβαλέτου, ο Βογιατζής επέκτεινε τη δημιουργικότητά του σε μνημειακές εφαρμογές και στο θέατρο. Φιλοτέχνησε τα σκηνικά για την παράσταση «Αίας» του Σοφοκλή στο θέατρο «Ρεκαμιέ» το 1963 και ανέλαβε την εικαστική επέμβαση στην πρόσοψη των κτιρίων του Κέντρου Ατομικών Ερευνών της Γαλλίας, καλύπτοντας μια επιφάνεια 1.200 τετραγωνικών μέτρων. Ο κύκλος της ζωής του έκλεισε στο Παρίσι στις 22 Απριλίου 1981, ενώ η αναγνώριση της προσφοράς του από την ελληνική πολιτεία ήρθε με τη διοργάνωση μεγάλης αναδρομικής έκθεσης στην Εθνική Πινακοθήκη το 1989/1990, η οποία παρουσίασε το σύνολο του έργου του στο ευρύ κοινό.

H βιογραφία δημιουργήθηκε με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης.